نوشتارفوق درصدد است به طور اجمالی اما تحلیلی به تامل درباب "کیسی ما"بپردازد.این که ما "که بودیم"ودرچنین شرایط تاریخی که تقدیر مارا با تجدد –این مهمان ناخوانده!-پیوند زده "کیستیم؟"ودرحقیقت "که باید باشیم ؟"وبراساس چه پویش تاریخی میتوانیم یک "بازگشت یه خویشتن داشته باشیم؟"وچه امیدهایی را درسایه توانایی های تاریخی و فرهنگی برای خود ترسیم کنیم؟بی شک راقم این سطور مقاله کنونی را تنها مقدمه و مدخلی برای ورود به بازکاوی تاریخی هویت اسلامی ایرانی-شیعی در پرتو دکترین مهدویت و تربیت عا شورایی قل
آدمی از ابتدای خلقت هویت مند بود و هویت گرا و تنها موجودی است که از حقیقت و ذات و کیستی خود پرسش می کند و به جستجوی گذشته تاریخی خویش بر می آید و ذات انسانیت خویش را در "هویت " می دید که در هم صحبتی با خدا و ساکن بهشت بودن قلمداد می شد که البته همراه با بندگی خدا بود چنانچه قرآن کریم می فرماید "در عالم ذر از هم انسانها بیعت گرفتیم که آیا من خدای شما نیستم ؟همه گفتند: بلی!" از این سبب بود که پس از هبوط گریست و تا آخرین انسان روی زمین در آرزوی بهشت موعود خواهد بود هر چند بهشتی که از آن هبوط کرد امکان بازگشت آن نیست اما بهشتی که به او وعده داده شده، این بهشت نه نتیجه عمل بلکه مأوای واقعی او محسوب می شود :
مداد می کند و باشد اهل فضل ما را در جهت جستجوی حرکت اصیل تاریخی راهنما باشند.