دیداربینی

۱-غم دل با که بگویم که مرا یاری نیست     سخن تلخ چه گویم که خریداری نیست

همه از فرط فزون خواهی دنیا شده مست    که به جز جاه ومقام صحبت وگفتاری نیست

گه نمایان شود از داد سخن یار چه سود       که نهاد دل آشفت مرا آهی نیست

آنکه فریادبرآورد نشود محرم راز             گه مراددلشان باشد وگه گاهی نیست

آه از این بازی دوران پراز نقش ولی           جام زیبای پراز نقش مرا کاری نیست

۲-عمریست گرفتار هوسرانی خویشم

 دلباخته خواهش نفسانی خویشم

  هر دم که زنم سجده به امید انابت

سرمست از این حالت ربانی خویشم

۳-دردو ماتم،حزن واندوه اشک وماه      ناله ای جانسوزدرفقدان ماه

او که با ما، همنشین و یار بود            آشنا و محرم  اسرار بود

آشنای دردبود و دردمند                     چاره اندیش غنی ومستمند

هرزمانی خلوتی می یافتیم                 تاروپودزندگی می بافتیم

اوکه لبخندش غم ازدل می زدود     شعراحساس و محبت می سرود

خاطرات بچگی ها زنده باد            شادی و آن شوروغوغازنده باد  

یاد آن ازگیل وانگورها به خیر           یاد آن سرو صنوبرها به خیر

یاد آن شبهانشستن ها به خیر     صحبت امروزوفرداهابه خیر 

اوکه لبخندبرلبش بسیار داشت     نامه دیدار یزدان رانگاشت

گرچه صدهاکس پرستاری نمود     کس پرستارش نبودو رفت زود

اوکه روزی در جهان آمد فرود         عاقبت آهنگ رفتن را سرود

روح او محشور با آل علی           نام پاکش زنده یاد صادقعلی

۴-شکر ایزد که دلم در پی خواهش نرفت     سرم  اندر کرم  دست  نوازش  نرفت

سالها غصه  نامردی  یاران  خوردم          لیک پایم قدمی در پی سازش نرفت

همچو روبه صفتان بهر دوچندخورده نان      شادمانم که زبان راه ستایش  نرفت 

گام خودبرده برون از نظرجمع به میل         بهرجلب نظری سوی همایش نرفت

دل من شاهد دنیای پر از رنگ ولی           ذره ای روی ریا  بهرنمایش نرفت

شعرهایی از حقیر

1-دراین سینه دلی پردرد دارم     دلی پائیزی ورخ زرددارم

   دگرخسته شدم از این زمانه                هوای انتظار مرد دارم

2-خداوندا دل من وای چه سادس           که بردس این دل و هر ناکس وکس

دل من ساده ومن عاشق خنگ              به هر جایی می رم  این دل پیادس!

!3- به روی برگهای امتحانی       دلخوشم که یادگاری می نویسم

جواب هیچ سئوالی را نداشتم      این و با اشک وزاری می نویسم

گفته بودند که تو هم هیچی نخواندی   من جوابم را با آری می نویسم

 نتیجه آمدو من رد شدم باز              با احساسی از خواری می نویسم!

غصه هجران ودوری کشت من را           اشک بر این نامه جاری می نویسم

-4-می ترسم از این مردم               حتی نمیشه خورد جم

  گم  تو این همه شلوغی                 خودم رو کرده ام  گم!

5-پارسال دوست بودی وامسال آشنا شدی         این یک مثل برای تو که از من جداشدی

    اسمت وفابودو صفت تو نیز هم                    با این همه بگو  چرا  بی  وفا    شدی

آنقدر دوستت داشتم به اندازه خدا         می خواستم بگویمت که برایم خداشدی !! 

شایدکه...نه!دارم با خودم حرف می زنم     ودربرابرم آیینه ای که بی صداشدی!

جزیره های ذهن را گشتم ونیافتمت         انگار الدورادویی که تبدیل به ناکجا شدی!

داستان ما عاشقی آدم و حوا نبود          آدم نبوده ونیستم تو حواشدی

۶-زندگی شد من ویک سلسله دلتنگی ها       عاقبت می کشدم این همه دلسنگی ها

در پی ات کوچه به کوچه دل من گشت روان              نیست امید وفایی دگر از لیلی ها

رشته الفت ما چند صباحیست گسست                       من بریدم زخداو زتو وخیلی ها 

هجرتم رجعت بی توست خودم می دانم                 همدمم شعرمن و زمزمه لی لی ها

واژه ها گرچه چنین دست مرا رو کردند                      نکند این دل من جز تو دگر میلی ها

شعری بلند از علی پائین محلی (3)

من از فضیلت اخلاق شهرهادورم

هزارکوه وبیابان میان ماجاریست

صفای منزل یاران ،بهاروبتکده من

الهه شب من درمصاف عشق توروئید

بطالع عجبم عقل خیمه زداینجا

بدولت سخنم دل دری گشوده باز

 چه روزگار عجیبی که افقهای ماسراسرغباری است

ببین که بی خبرم از تو ودردلم چه هوسها

میان اینهمه روئیده درکشاکش دریا

میان اینهمه تدبیروکارزارعقول

میان اینهمه شوریده دردل غوغا

نگاه خیره مارا سراب حریت وتشویش

به سان موج برسر آرامش ما تپید

گذشت روزگارجوانی

توکه بهانه من

من وشراب وگناه وسراب آدم وحوا

...سراب من به شفق ریخت

سراب چه خونریز است

چه نخلهای بریده چه بغضهای تکیده

چه رنجهای کشیده چه رنگها که پریده

چه هست خلقت آدم

آبشارها چگونه اند

درآسمان وزمین رنگ بغضهای من است

نخل رنجهای تو سربه آسمان کشیده

کجاست جامه دیبا،چه هست اطلس پریان

چه می کشی وچه فرستی

برای آبشارهاشفای قطره ای

برای زاغهای صد ساله ،سراب زندگی ما

دوباره گفتن ،رنج است

برای آبهای به هم پیوسته توهم 

زمین چه بیکران به صعه صدررسیده است

من از حکایت دیدار عشق ترسیدم

شعری بلند از علی پایین محلی

۱-آبشارهاچگونه اند

فوران خون زمین به زمین

وهوای گرفته

وماه ومهرومه

بری تابش خورشید به زمین

درآبشارچشم توپیداست

برای چشم تو این خاک سرکشید

برای جامه بودا تن ستاره پدید آمد

برای آبشارهای زمین قلب آسمان بگرفت

برای سبزه رسته به تن دیوار صدای خانه گرفت

برای مرزهای بیکران علف

چه پنجره ها رو به سمت رهایی گشوده نشد 

چه هست خلقت آدم

شفای چشم من وتو دوباره خلقت جن است

دوباره خلقت انسان

دوباره خلقت متن ودوباره جامه عشق

شعری از رمضانعلی پایین محلی

دیریست فسانه ای است مارا اما به صدای مهربانی
لب خسته زکرار و دهن باز با داغ حکایتی که دانی
همچون شرری به داغ یاران دردیست چو باغ بی زبانی
اخر به کجا تنعم انگیخت ان یار بدین شکر دهانی
جستیم حریف و از وجودم صد حقه بدو زدم نهانی
چون مکر و فریب دردسر داشت زان لحظه هنر همی چکانی
صنعت به کمال درسرم نیست فنی است رموز ده معانی
از طایفه خودم گریزان وز بهر تو در غمت یمانی
زنجیر صدای خسته ای داشت غل است صدای زنجرانی
از روز و شبم مپرس یارا مارا چه هنر چو میدوانی