وقتی بچه بودیم دربرنامه های کودک از دوستی بین انسان وحیوانات-موجودات غیرانسانی-خرسند می شدیم وبعدها درکتب قصص دینی وادبیات انجا که حیوانات -به خصوص پرندگان- درنقشهای اسطوره ای  ظاهر می شدند اظهار خوشحالی خودرااز کسی پنهان نمی کردیم.بی شک نسبتی که انسان -از زمان خلقت حضرت ادم-باحیوانات ودیگر موجودات درعالم وبا عالم داشته درگذرزمان-چه اززمان هبوط انسان چه پس از قتل هابیل توسط قابیل وعبوراز امت واحده-تغییر پیداکرده اما همه این تغییرات ذیل تفکر دینی یا بعدا اساطیری-بنیاداندیشی-قرارمی گرفت ولی درعالم جدید وبا ظهوراندیشه مدرن همه چیز ذیل  خودبنیادی قرارمی گیرد وساحت عالم وانسان به نفسانیت تزل پیدا می کند-چه برسد به رابطه انسان با خیوان وساحت انسان!-جالب اینجاست که درچنین ساحتی از حفظ محیط زیست وحقوق حیوانات نیز صحبت می شود!(ادامه دارد)